دین باستانی ایران

زرتشت

زرتشتی‌گری به دست پیامبر ایرانی، زرتشت، بنیان نهاده شد؛ شخصیتی که در سنت یونانی با نام زوروآستر شناخته می‌شود. او به عنوان یکی از نخستین بینشوران معنوی تاریخ گرامی داشته می‌شود و به انسان آموخت که از راه اختیار آزاد و کردار درست، در پی راستی، خرد و مسئولیت اخلاقی باشد.

آموزه‌های او انسان را به زندگی بر پایه اصول جاودانه زیر فرا می‌خواند:

پندار نیک • گفتار نیک • کردار نیک

آتش و روشنایی الهی

آتش در سنت زرتشتی معنایی نمادین و ژرف دارد و نشان‌دهنده پاکی، روشنایی و حقیقت الهی است. شعله‌های مقدس برای سده‌ها در آتشکده‌ها نگهداری می‌شدند و نمادی از تداوم معنوی و احترام به امر مقدس بودند.

زرتشتیان آتش را به خودی خود نمی‌پرستیدند، بلکه روشنایی را نمادی آشکار از خرد الهی و حضور راستی می‌دانستند.

شاهنشاهی‌های ایران

شاهنشاهی‌های بزرگ ایران اصول اخلاقی و معنوی زرتشتی‌گری را در سرزمین‌هایی پهناور، از مصر تا آسیای مرکزی، گسترش دادند. مفاهیمی چون دادگری، بردباری و فرمانروایی قانونمند، از ویژگی‌های برجسته هویت شاهنشاهی ایران شدند.

از شاهنشاهی هخامنشی تا دودمان ساسانی، فرمانروایان ایران سنت‌های معنوی ایران باستان را پاس داشتند و جایگاه آن را والا شمردند.